Shloka 19
दुर्योधनकवचविमर्शः
Duryodhana’s Armor and the Tactical Reassessment
व्युष्टायां तु वरारोहे रजन्यां पापकर्मकृत् । न हि मोक्ष्यति पार्थात् स प्रविष्टो5प्पमरावतीम्,वरारोहे! बालककी हत्या करानेवाला वह पापकर्मा पापी सिंधुराज जयद्रथ रात बीतनेपर प्रातःकाल होते ही अपने सुहृदों और बन्धु-बान्धवोंसहित इस अपराधका फल पायेगा। वह अमरावतीपुरीमें जाकर छिप जाय तो भी अर्जुनके हाथसे उसका छुटकारा नहीं होगा
vyuṣṭāyāṃ tu varārohe rajanyāṃ pāpakarmakṛt | na hi mokṣyati pārthāt sa praviṣṭo 'pi amarāvatīm, varārohe ||
قال فايُو: «أيتها السيدة النبيلة، إذا انقضت هذه الليلة وطلع الصباح فلن يفلت ذلك الآثم من بارثا (أرجونا). ولو دخل أمارافَتي واختبأ فيها فلن يجد فكاكًا من يد أرجونا. إن جايا دراثا، ملك السِّندهو—قاتل الطفل—سيجني قريبًا، مع أصدقائه وأقربائه، ثمرة هذه الجريمة».
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Grave wrongdoing (especially the killing of the innocent) brings inevitable consequences; neither power, allies, nor even a seemingly divine refuge can shield a wrongdoer from just retribution when dharma demands accountability.
Vāyu declares to a noble lady that once dawn arrives, Jayadratha—condemned for the crime associated with a child’s death—will not escape Arjuna, even if he hides in Indra’s city Amarāvatī; the statement reinforces the certainty of Arjuna’s impending vengeance and the moral weight of the अपराध (crime).