Shloka 32
अर्जुनस्य सैन्धवाभिमुखगमनम् तथा विन्दानुविन्दयोर्वधः
Arjuna’s advance toward Saindhava and the fall of Vinda–Anuvinda
नग्नस्यथ स्नायमानस्य या च वन्ध्यातिथेर्गति: । उत्कोचिनां मृषोक्तीनां वज्चकानां च या गति:,नंगे नहानेवाले तथा अतिथिको भोजन दिये बिना ही उसे असफल लौटा देनेवाले पुरुषकी जो गति होती है; घूसखोर, असत्यवादी तथा दूसरोंके साथ वंचना (ठगी) करनेवालोंकी जो दुर्गति होती है; आत्माका हनन करनेवाले, दूसरोंपर झूठे दोषारोपण करनेवाले, भृत्योंकी आज्ञाके अधीन रहनेवाले तथा स्त्री, पुत्र एवं आश्रित जनोंके साथ यथायोग्य बँटवारा किये बिना ही अकेले मिष्टान्न उड़ानेवाले क्षुद्र पुरुषोंको जिस घोर नारकी गतिकी प्राप्ति होती है, यदि मैं कल जयद्रथको न मारूँ तो मुझे भी वही दुर्गति प्राप्त हो
nagnasyātha snāyamānasya yā ca vandhyātither gatiḥ | utkochināṁ mṛṣoktīnāṁ vañcakānāṁ ca yā gatiḥ ||
قال أرجونا: «مصيرُ من يمشي عاريًا، ومصيرُ من يغتسل على غير وجهٍ لائق؛ ومصيرُ من يردّ الضيف خائبًا من غير طعام؛ والنهايةُ البائسةُ التي تنتظر آكلي الرشوة والكاذبين والمخادعين—فلتنزل بي تلك الهلكة نفسها إن لم أقتل جايادراثا غدًا».
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse frames certain acts—neglecting hospitality, taking bribes, speaking falsehood, and cheating—as grave breaches of dharma with severe consequences, and uses that moral weight to underscore the seriousness of Arjuna’s vow.
In the aftermath of Abhimanyu’s killing, Arjuna has vowed to kill Jayadratha by the next day. Here he binds himself by invoking the dire fate of notorious wrongdoers, declaring that he deserves the same ruin if he fails to fulfill his pledge.