Shloka 1
युधिष्ठिरकृष्णसंवादः — Yudhiṣṭhira’s Appeal and Kṛṣṇa’s Assurance
Droṇa-parva, Adhyāya 59
नारदजी कहते हैं--सूंजय! दशरथनन्दन भगवान् श्रीराम भी यहाँसे परमधामको चले गये थे, यह मेरे सुननेमें आया है। उनके राज्यमें सारी प्रजा निरन्तर आनन्दमग्न रहती थी। जैसे पिता अपने औरस पुत्रोंका पालन करता है, उसी प्रकार वे समस्त प्रजाका स्नेहपूर्वक संरक्षण करते थे
Nārada uvāca—Sañjaya! Daśaratha-nandanaḥ Bhagavān Śrīrāmo 'pi iha-sthānāt paramadhāma gata iti me śrutam. Tasya rāṣṭre sarvā prajā nityam ānandamagnā babhūva. Yathā pitā svān aurasa-putrān pālayati, tathā sa sarvāḥ prajāḥ snehapūrvakaṁ paripālayām āsa.
قال نارادا: «يا سنجيا، لقد بلغني أن حتى الرب شري راما، الابن الحبيب لداشاراثا، قد غادر هذا العالم إلى المقام الأعلى. وفي مملكته كانت الرعية كلها تعيش على الدوام في غبطة. وكما يرعى الأب أبناءه الصلبيين، كذلك كان يحمي الشعب كله ويكفله بعنايةٍ مشوبةٍ بالمحبة».
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse presents the ethical ideal of kingship: a ruler should protect and nurture all subjects with the same affectionate responsibility a father shows toward his own children. Good governance is measured by the people’s sustained well-being and contentment, grounded in dharma and compassion.
Narada addresses Sanjaya and recalls a report about Sri Rama’s departure from the world to the supreme abode. He then highlights the exemplary condition of Rama’s kingdom, where the populace remained joyful because the king protected them lovingly and responsibly.