Shloka 11
Night Vigil and Kṛṣṇa’s Instructions to Dāruka (निशि प्रजागरः—दारुकानुशासनम्)
काम्यनैमित्तिकाजस्रैरिष्टां गतिमवाप्तवान् | स चेन्ममार सृज्जय चतुर्भद्रतरस्त्वया,राजाने नित्य, नैमित्तिक तथा काम्य यज्ञोंके निरन्तर अनुष्ठानसे मनोवांछित गति प्राप्त कर ली। श्वैत्य सूंजय! वे भी तुमसे धर्म, ज्ञान, वैराग्य और ऐश्वर्य--इन चारों कल्याणकारी विषयोंमें बहुत बढ़े-चढ़े थे। तुम्हारे पुत्रसे भी वे अधिक पुण्यात्मा थे। जब वे भी मर गये, तब तुम्हें अपने पुत्रके लिये अनुताप नहीं करना चाहिये; क्योंकि तुम्हारे पुत्रने न तो कोई यज्ञ किया था और न उसमें दाक्षिण्य (उदारताका गुण) ही था। नारदजीने राजा सूंजयसे यही बात कही
kāmya-naimittika-ājasrair iṣṭāṃ gatim avāptavān | sa cen mamāra sṛñjaya caturbhadrataras tvayā ||
قال نارَدَة: «بمداومته على قرابين الكامْيَا (المطلوبة) والنايمِتِّيكَا (الموسمية) نال المنزلة المباركة التي تمناها. يا سِرِنْجَيا، إذا كان مثل هذا الرجل—وهو أرفع منك في أربع خصالٍ ميمونة—قد مات، فلا ينبغي لك أن تغرق في الحزن. فإن حتى ذوي الفضل العظيم، المنضبطين، المخلصين للقرابين، يلقون الموت؛ فكيف يُستساغ النحيب على الابن، ولا سيما إن كان ذلك الابن يفتقر إلى فضل القربان وإلى السخاء في العطاء؟»
नारद उवाच
Educational Q&A
Even those who are highly virtuous and who perform continual sacrifices still meet death; therefore grief should be moderated by understanding impermanence and by reflecting on the actual basis of merit (discipline, ritual duty, and generosity).
Nārada addresses King Sṛñjaya and argues against excessive mourning by citing a person who attained a blessed destiny through constant kāmya and naimittika sacrifices, yet still died—using this to counsel detachment and ethical reflection.