Shloka 40
Omens and Consolation after Loss; Reaffirmation of the Saindhava Punishment Vow (उत्पात-दर्शनम्, आश्वासन-वाक्यानि, प्रतिज्ञा-स्थैर्यम्)
यान्यश्रुबिन्दूनि करे ममासं- स्ते व्याधय: प्राणिनामात्मजाता: । ते मारयिष्यन्ति नरान् गतासून् नाधर्मस्ते भविता मा सम भैषी:,तेरे आँसुओंकी बूँदें, जिन्हें मैंने हाथमें ले लिया था, प्राणियोंके अपने ही शरीरोंसे उत्पन्न हुई व्याधियाँ बनकर गतायु प्राणियोंका नाश करेंगी। तुझे अधर्मकी प्राप्ति नहीं होगी; इसलिये तू भय न कर
yāny aśrubindūni kare mamāsaṁs te vyādhayaḥ prāṇinām ātmajātāḥ | te mārayiṣyanti narān gatāsūn nādharmas te bhavitā mā sma bhaiṣīḥ ||
قال نارادا: «إن قطرات دموعك التي جمعتها في كفّي ستتحول إلى أمراضٍ مولودة من أجساد المخلوقات نفسها، وستقضي على الرجال الذين انقضت آجالهم. ولن يلحقك بسبب ذلك إثمٌ (أدهرما)، فلا تخافي.»
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse reassures that an act leading to harm can still be free from personal adharma when it is not driven by selfish intent and is situated within a larger moral-cosmic order; hence the instruction is to abandon fear and guilt.
Nārada explains that the tear-drops he collected will transform into self-born diseases that will destroy already lifeless beings, and he consoles the addressed person that no adharma will accrue to them, urging them not to fear.