Shloka 39
Omens and Consolation after Loss; Reaffirmation of the Saindhava Punishment Vow (उत्पात-दर्शनम्, आश्वासन-वाक्यानि, प्रतिज्ञा-स्थैर्यम्)
अद्वीक्षान्योन्यपरुषा देहं भिन्द्यु: पृथग्विधा: । “लोभ, क्रोध, असूया, ईर्ष्या, द्रोह, मोह, निर्लज्जता और एक-दूसरेके प्रति कही हुई कठोर वाणी--ये विभिन्न दोष ही देहधारियोंकी देहका भेदन करें' || ३८ ई ।। ब्रह्मोवाच तथा भविष्यते मृत्यो साधु संहर भो: प्रजा: । अधर्मस्ते न भविता नापध्यास्याम्यहं शुभे,ब्रह्माजीने कहा--मृत्यो! ऐसा ही होगा। तू उत्तम रीतिसे प्राणियोंका संहार कर। शुभे! इससे तुझे पाप नहीं लगेगा और मैं भी तेरा अनिष्ट-चिन्तन नहीं करूँगा
ad vīkṣānyonya-paruṣā dehaṁ bhindyur pṛthag-vidhāḥ | lobhaḥ krodhaḥ asūyā īrṣyā drohaḥ mohaḥ nirlajjatā ca anyonyaṁ prati uktā paruṣā vāk—ete vividhā doṣā eva deha-dhāriṇāṁ dehasya bhedanaṁ kurvanti ||
قال نارادا: «من غير أن يُبصر بعضُهم بعضًا على الحقيقة، يجرح الكائناتُ أجسادَ بعضها بطرائق شتّى. الطمع، والغضب، والحسد الحاقد، والغيرة، وسوء النية، والضلال، وقلّة الحياء، والكلمات القاسية المتبادلة—هذه الرذائل المتنوعة هي التي تطعن أجساد المتجسدين وتكسرها.»
नारद उवाच
Educational Q&A
Inner vices—greed, anger, envy, malice, delusion, shamelessness, and harsh speech—function like weapons: they ‘pierce’ embodied life by corroding judgment, relationships, and ultimately physical well-being. Ethical restraint and right speech are presented as protective forces.
Nārada delivers a moral diagnosis: the real causes of harm among beings are not merely external conflicts but mutual disregard and the rise of destructive mental states, especially expressed through cruel speech, which leads to tangible suffering.