Shloka 19
Omens and Consolation after Loss; Reaffirmation of the Saindhava Punishment Vow (उत्पात-दर्शनम्, आश्वासन-वाक्यानि, प्रतिज्ञा-स्थैर्यम्)
ततस्त्वेकेन पादेन पुनरन्यानि सप्त वै । तस्थौ पद्मानि षट् चैव सप्त चैकं च पार्थिव,नरेश्वर! तदनन्तर पुनः अन्य इक्कीस पद्म वर्षोतक वह एक पैरसे खड़ी होकर तपस्या करती रही
tatastv ekena pādena punar anyāni sapta vai | tasthau padmāni ṣaṭ caiva sapta caikaṃ ca pārthiva, nareśvara! tad-anantaraṃ punaḥ anya ikkīsa padma varṣotaka vaha eka pāra-se khaṛī hokara tapasyā karatī rahī
قال نارادا: «ثم إنها، واقفةً على قدمٍ واحدة، واصلت تقشّفها سبع فتراتٍ أخرى. أيها الملك، يا سيد الناس، لقد ثبتت كذلك عبر مقادير متتابعة—ستة “لوتسات”، ثم سبعة، ثم واحدة—تحتمل كل مرحلةٍ بعزمٍ لا يتزعزع. وبعد ذلك أيضاً، ولمدة واحدٍ وعشرين “عاماً من اللوتس” أخرى، واصلت نسكها، متوازنةً على قدمٍ واحدة.»
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights tapas (austerity) as disciplined endurance: steadfastness through successive stages, self-control, and unwavering commitment to a chosen vow—qualities praised within dharmic ethics.
Nārada narrates a sequence of increasingly extended austerities: the subject remains standing on one foot through multiple counted stages (expressed via numbers and ‘padma’ units), emphasizing prolonged, rigorous penance.