Shloka 10
Omens and Consolation after Loss; Reaffirmation of the Saindhava Punishment Vow (उत्पात-दर्शनम्, आश्वासन-वाक्यानि, प्रतिज्ञा-स्थैर्यम्)
ब्रह्मोवाच मृत्यो संकल्पितासि त्वं प्रजासंहारहेतुना । गच्छ संहर सर्वस्त्विं प्रजा मा ते विचारणा,ब्रद्माजीने कहा--मृत्यो! प्रजाके संहारके लिये ही मेरे द्वारा संकल्पपूर्वक तेरी सृष्टि की गयी है। जा, तू सारी प्रजाका संहार कर। तेरे मनमें कोई अन्यथा विचार नहीं होना चाहिये
brahmovāca mṛtyo saṅkalpitāsi tvaṁ prajāsaṁhārahetunā | gaccha saṁhara sarvāstv iṁ prajā mā te vicāraṇā ||
قال براهما: «يا مِرتْيُو (الموت)، لقد أوجدتُك عن قصد لتكون سبب فناء أرواح الخلائق. فاذهب—وأتمَّ انحلال جميع الكائنات. ولا تدع في قلبك تردّدًا أو خاطرًا مخالفًا.»
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse frames death as an ordained function within cosmic order: Mṛtyu is created with a defined duty (saṁhāra), and is instructed to perform it without wavering. Ethically, it emphasizes role-based duty (svadharma) rather than personal hesitation when executing a divinely assigned function.
A divine instruction is being recalled: Brahmā addresses the personified Death and commands it to proceed with the ending of beings’ lives, reminding Death that its very origin is for the purpose of dissolution and that it should not entertain contrary thoughts.