Jayadrathasya śoka-bhaya-vilāpaḥ — Droṇena āśvāsanaṃ ca
Jayadratha’s lament and Droṇa’s reassurance
अधर्मयुक्तैर्बहुभि: परिवार्य महारथै: । युध्यमानो महेष्वासै: सौभद्रो निहतो रणे,“मुने! बहुत-से अधर्मपरायण महाधनुर्धर महारथियोंने चारों ओरसे घेरकर रफक्षेत्रमें युद्ध करते हुए सुभद्राकुमार अभिमन्युको असहायावस्थामें मार डाला है
adharmayuktair bahubhiḥ parivārya mahārathaiḥ | yudhyamāno maheṣvāsaiḥ saubhadro nihato raṇe |
قال سنجيا: لقد أُحيط ابنُ سوبهادرا من كل جانب بكثير من عظماء فرسان المركبات الذين اتخذوا سُبلًا لا تقوم على الدارما؛ ومع أنه كان يقاتل بين رماةٍ أشدّاء، فقد قُتل في المعركة. ويُبرز الخبرُ الخللَ الأخلاقي: بطلٌ وحيد أُسقط بهجومٍ جماعيّ جرى على خلاف الدارما.
संजय उवाच
The verse highlights the moral contrast between dharma and adharma in warfare: even in battle, righteous conduct matters. Abhimanyu’s death is framed not merely as a military outcome but as an ethical failure—many powerful warriors resort to unrighteous collective tactics against a single fighter.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Abhimanyu (Saubhadra), though fighting bravely amid formidable archers, was encircled by many mahārathas and killed on the battlefield—an event remembered as a pivotal and grievous turning point in the war.