Shloka 39
अभिमन्युवधः
Abhimanyu’s Fall and the Battlefield Aftermath
व्यसिचर्मेषुपूर्णाड़: सो<न्तरिक्षात् पुन: क्षितिम् । आस्थितश्षक्रमुद्यम्य द्रोणं क्रुद्धो& भ्यधावत,राधानन्दन कर्णने अपने पैने बाणोंद्वारा उसके उत्तम ढालके टुकड़े-टुकड़े कर डाले। ढाल और तलवारसे वंचित हो जानेपर बाणोंसे भरे हुए शरीरवाला अभिमन्यु पुनः आकाशसे पृथ्वीपर उतर आया और चक्र हाथमें ले कुपित हो द्रोणाचार्ेुकी ओर दौड़ा
sa vyasicarmēṣupūrṇāṅgaḥ so’ntarikṣāt punaḥ kṣitim | āsthitaś cakram udyamya droṇaṁ kruddho’bhyadhāvat |
قال سنجيا: كان جسده مكتظًّا بالسهام كأنّه شوكٌ نابت، فنزل مرةً أخرى من السماء إلى الأرض. ثم قبض على القرص الحربي (تشاكرا) ورفعه، واندفع—غضبان—مباشرةً نحو درونا. ويُبرز هذا المشهد عزيمة المحارب: فحتى حين يُجرَّد من سلاحه المألوف ومن وقايته، يمضي قُدمًا مدفوعًا بالواجب وبالسخط في فوضى المعركة.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness in one’s martial duty: even when wounded and disadvantaged, a warrior may persist with whatever means remain, illustrating resolve and the fierce momentum of kṣatriya conduct—while also revealing how anger can drive escalation in war.
After being riddled with arrows, the warrior comes down from the air to the ground, takes up a discus, and—furious—charges toward Droṇa, intensifying the close-quarters threat against the commander.