Shloka 15
अभिमन्योर् दारुणः संमर्दः
Abhimanyu’s fierce melee amid chariot formations
ततस्त्वदीया: संहृष्टा: साधु साध्विति वादिन: । सिन्धुराजस्य तत् कर्म प्रेक्ष्याश्रद्धेयमद्भुतम्,सिंधुराजके उस अद्भुत पराक्रमको, जो सुननेपर विश्वास करनेयोग्य नहीं था, प्रत्यक्ष देख आपके सभी सैनिक अत्यन्त हर्षमें भरकर उसे साधुवाद देने लगे
tatas tvadīyāḥ saṁhṛṣṭāḥ sādhu sādhv iti vādinaḥ | sindhurājasya tat karma prekṣyāśraddheyam adbhutam ||
قال سنجيا: عندئذٍ امتلأت جموعك سرورًا وهتفوا: «أحسنت! أحسنت!»—لأنهم شهدوا فعلَ ملك السِّند، عجيبًا يكاد لا يُصدَّق. وفي المناخ الأخلاقي للملحمة يبرز هذا البيت كيف أن البأسَ الظاهر في الحرب قد ينال الثناء سريعًا، وإن لم تُوزَن بعدُ عدالةُ الفعل في عمقها.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse illustrates how extraordinary martial success, when directly witnessed, naturally draws public praise; it also subtly reminds readers that admiration often follows spectacle, while ethical evaluation (dharma) may require deeper reflection beyond immediate excitement.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the Kaurava forces, thrilled after seeing the Sindhu king Jayadratha perform an astonishing feat in battle, loudly applaud him with cries of “sādhu, sādhu.”