Droṇa-parva Adhyāya 37: Sañjaya’s Account of Abhimanyu’s Precision Disruption of a Chariot Contingent
ततः स विद्धो<स्त्रविदा मर्मभिद्धिरजिदह्ागै: | शल्यो राजन् रथोपस्थे निषसाद मुमोह च,राजन! अस्त्रवेत्ता अभिमन्युके चलाये हुए मर्मभेदी बाणोंद्वारा घायल होकर राजा शल्य रथकी बैठकमें धम्मसे बैठ गये और मूर्छित हो गये
tataḥ sa viddho ’stravidā marmabhiddhir ajihāgaiḥ | śalyo rājan rathopasthe niṣasāda mumohaca ||
قال سانجيا: ثم إنَّ الملك شاليا، أيها الملك، وقد أصابته سهامٌ نافذةٌ إلى المقاتل، أطلقها خبيرُ السلاح سريعةً كالأفاعي، انهار على مقعد عربته ووقع في غشيّة. ويُبرز المشهد كيف أنّه في فوضى الحرب قد يُغدو حتى الأبطال المشهورون عاجزين حين تُستهدف مواضع الجسد الضعيفة بدقّةٍ وخبرة.
संजय उवाच
The verse highlights the fragility of embodied power: even eminent warriors can be undone when vital points are struck by expert skill. Ethically, it reflects the harsh reality of battlefield dharma, where prowess and vulnerability coexist, and outcomes can turn abruptly.
Sañjaya reports that King Śalya is hit by a weapon-master’s vital-piercing, serpent-swift arrows; he slumps onto the chariot-seat and loses consciousness, indicating a sudden reversal in his fighting capacity.