Shloka 726
तावकानां परेषां च त्यक्त्वा प्राणानभूद् रण: । महाराज! इस प्रकार आपके तथा शत्रुपक्षके सम्पूर्ण धनुर्धरोंके विनाशके लिये उनमें परस्पर प्राणोंकी परवा न करके अत्यन्त भयंकर युद्ध होने लगा
tāvakānāṃ pareṣāṃ ca tyaktvā prāṇān abhūd raṇaḥ | mahārāja! isa prakāra āpake tathā śatrupakṣake sampūrṇa dhanurdharoke vināśa ke liye unameṃ paraspara prāṇoṃ kī parvā na karake atyanta bhayaṅkara yuddha hone lagā |
قال سانجيا: وقد طرحوا جانبًا كلَّ اكتراثٍ بالحياة—جنودُك وجنودُ الخصم سواء—فاشتعلت المعركة. أيها الملك! وهكذا، من غير مبالاةٍ بأرواحهم، وقاصدين إفناءَ جميع الرماة في كلا الصفّين، ابتدأ قتالٌ بالغُ الهول.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tragedy of war: when combatants abandon concern for life, the conflict escalates into indiscriminate destruction. It underscores how enmity and the warrior-code can override compassion, leading to collective ruin.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that the fighting has become extremely fierce. Warriors on both sides, especially the archers, engage without regard for their own lives, and the battle turns toward mutual annihilation.