Shloka 1
द्वात्रिशोड्थध्याय: कौरव-पाण्डव-सेनाओंका घमासान युद्ध, भीमसेनका कौरव महारथियोंके साथ संग्राम, भयंकर संहार, पाण्डवोंका द्रोणाचार्यपर आक्रमण, अर्जुन और कर्णका युद्ध, कर्णके भाइयोंका वध तथा कर्ण और सात्यकिका संग्राम संजय उवाच प्रतिघातं तु सैन्यस्य नामृष्यत वृकोदर: । सो<भ्याहनद् गुरुं षष्ट्या कर्ण च दशभि: शरै:,संजय कहते हैं--महाराज! अपनी सेनाका वह विनाश भीमसेनसे नहीं सहा गया। उन्होंने गुर्देवको साठ और कर्णको दस बाणोंसे घायल कर दिया
sañjaya uvāca | pratighātaṃ tu sainyasya nāmṛṣyata vṛkodaraḥ | so 'bhyāhanad guruṃ ṣaṣṭyā karṇaṃ ca daśabhiḥ śaraiḥ ||
قال سنجيا: أيها الملك، لم يستطع فريكودارا (بهيمسينا) أن يحتمل الضربة—بل الخراب—الذي أصاب جيشه. فاندفع في ردٍّ عاصف، فأصاب المُعلِّم (درونا) بستين سهماً، وكَرْنَة بعشرة، فجرحهما في ساحة القتال.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how a warrior’s duty and loyalty to his side can manifest as swift retaliation when faced with unbearable loss; it also implicitly warns that anger born of grief fuels further destruction, deepening the moral tragedy of war.
Seeing the severe harm done to his forces, Bhīma cannot bear it and counterattacks: he showers Droṇa with sixty arrows and wounds Karṇa with ten, marking an intensification of the clash with leading Kaurava champions.