Droṇa-parva Adhyāya 25 — Bhīma’s Disruption of Elephant Formations and Bhagadatta’s Shock Advance
तदनन्तर भीमरथने छः: तीखे लोहमय शीघ्रगामी बाणोंद्वारा सारथिसहित शाल्वको यमलोक पहुँचा दिया ।। श्रुतकर्माणमायान्तं मयूरसदृशै्हयै: । चैत्रसेनिर्महाराज तव पौत्रं न््यवारयत्,महाराज! श्रुतकर्मा मोरके समान रंगवाले घोड़ोंपर आ रहा था। उस आपके पौत्र श्रुतकर्माको चित्रसेनके पुत्रने रोका
sañjaya uvāca | tadanantaraṃ bhīmarathena ṣaṭ tīkhā lohamayāḥ śīghragāmino bāṇair sārathisahitaṃ śālvakaṃ yamalokaṃ prāpayāmāsa || śrutakarmāṇam āyāntaṃ mayūrasadṛśair aśvaiḥ | caitrasenir mahārāja tava pautraṃ nyavārayat ||
قال سانجيا: بعد ذلك، ومن فوق عربته، أصاب بهيمرثا شالڤكا بستة سهامٍ حديدية حادّة سريعة الطيران، فأرسله—مع سائقه—إلى عالم ياما. وفي الوقت نفسه، أيها الملك العظيم، كان حفيدك شروتاكرما يتقدّم على خيلٍ ذات لونٍ كألوان الطاووس؛ غير أنّ كيتراسينِي (ابن تشيتراسينا) اعترضه وكفَّه.
संजय उवाच
The verse highlights the stark ethical reality of dharma in wartime: a warrior’s duty is executed decisively, and death is portrayed as an immediate transition to Yama’s realm. It also shows how individual intent (advancing to fight) is continually countered by opposing duty (being restrained by an enemy), emphasizing consequence and inevitability within the battlefield order.
Bhima shoots Śālvaka with six sharp iron arrows and kills him along with his charioteer. At the same time, Śrutakarmā advances on peacock-colored horses, but Caitraseni (son of Citraseṇa) intercepts and stops him.