Shloka 79
त्रिपुरस्यथ वधार्थाय स्थाणु: प्रहरतां वर: । असुराणामन्तकर: श्रीमानतुलविक्रम:,बिजलीको उस बाणकी तीखी धार बनाकर मेरु पर्वतको प्रधान ध्वजके स्थानमें रखा। इस प्रकार सर्वदेवमय दिव्य रथ तैयार करके असुरोंका अन्त करनेवाले, अतुल पराक्रमी, योद्धाओंमें श्रेष्ठ तथा सदा स्थिर रहनेवाले श्रीमान् भगवान् शिव त्रिपुरवधके लिये उसपर आरूढ़ हुए
tripurasyātha vadhārthāya sthāṇuḥ praharatāṃ varaḥ | asurāṇām antakaraḥ śrīmān atulavikramaḥ ||
ثم، لقتل تريبورا، تهيّأ سْثانو—أوّل الضاربين، المجيد ذو البأس الذي لا يُجارى، مُنزلَ الموت بالأسورا—لإيقاع الضربة الحاسمة. ويؤطّر المقطع فعلَ شيفا بوصفه إعادةً للنظام الكوني: فالقوة لا تُستعمل للغلبة أو بدافع الكراهية، بل لإنهاء القوى المدمّرة التي تهدّد التوازن الذي تصونه الآلهة.
व्यास उवाच
Educational Q&A
Power and violence are ethically framed as legitimate only when aligned with dharma—used to restrain forces that endanger the world’s moral and cosmic balance, not for personal gain.
Vyāsa describes Śiva (called Sthāṇu) setting out to destroy Tripura, portrayed as the decisive divine act that ends the Asuras’ threat.