Shloka 78
आत्मानं त्वामात्मनो5नन्यबोधं विद्वानेवं गच्छति ब्रह्म शुक्रम् । अस्तौषं त्वां तव सम्मानमिच्छन् विचिन्वन् वै सदृशं देववर्य । सुदुर्लभान् देहि वरान् ममेष्टा- नभिष्टृत: प्रविकार्षीक्ष मायाम्,आप जीवात्मासे अभिन्न अनुभव किये जानेवाले सबके आत्मा हैं, ऐसा जाननेवाला विद्वान् पुरुष विशुद्ध ब्रह्मभावको प्राप्त होता है। देववर्य! मैंने आपके सत्कारकी शुभ इच्छा लेकर यह स्तवन किया है। स्तुतिके सर्वथा योग्य आप परमेश्वरका मैं चिरकालसे अन्वेषण कर रहा था। जिनकी भलीभाँति स्तुति की गयी है ऐसे आप अपनी मायाको दूर कीजिये और मुझे अभीष्ट दुर्लभ वर प्रदान कीजिये
ātmānaṃ tvām ātmano 'nanyabodhaṃ vidvān evaṃ gacchati brahma śukram | astauṣaṃ tvāṃ tava sammānam icchan vicinvan vai sadṛśaṃ devavarya | sudurlabhān dehi varān mameṣṭān abhiṣṭutaḥ pravikārṣīkṣa māyām ||
قال نارايانا: «إنّ الحكيم الذي يعرفك بوصفك الذات—مفهومةً على أنّها غير مغايرة لذاته الباطنة—يبلغ بذلك حالَ براهمان الطاهر الذي لا دنس فيه. يا خيرَ الآلهة، رغبةً في إكرامك قدّمتُ هذا النشيد من الثناء. طالما التمستُ من يستحقّ حقًّا ثناءً كاملاً: الربّ الذي يساويك في السموّ. والآن، وقد أُثني عليك كما ينبغي، فاسحب قوّتك الحاجبة (مايا) وامنحني العطايا النادرة التي أبتغيها.»
श्रीनारायण उवाच
Educational Q&A
Realization of the Lord as the non-different inner Self (ātman) leads the wise to the pure state of Brahman; devotion and praise culminate in a request for the removal of māyā (the veil) and the granting of rare boons.
Śrī Nārāyaṇa speaks in a devotional-philosophical register: He affirms the fruit of non-dual knowledge, explains that the hymn was offered to honor the supreme deity, and then petitions the deity to withdraw māyā and bestow difficult-to-obtain desired boons.