Shloka 7
कालानलसमप्रख्यं द्विषतामन्तकोपमम् | समासादय पाज्चाल्यं मां चापि सहकेशवम् । दर्प नाशयितास्म्यद्य तवोद्वृत्तस्य संयुगे,“कालाग्निके समान तेजस्वी तथा शत्रुओंके लिये यमराजके समान भयंकर पांचालराजकुमार धृष्टद्युम्नपर तथा श्रीकृष्णसहित मुझपर भी तुम आक्रमण करो। तुम बड़े उद्दण्ड हो रहे हो। आज युद्धमें मैं तुम्हारा सारा घमंड दूर कर दूँगा”
sañjaya uvāca |
kālānalasamaprakhyaṃ dviṣatām antakopamam |
samāsādaya pāñcālyaṃ māṃ cāpi sahakeśavam |
darpaṃ nāśayitāsmy adya tavoddhṛttasya saṃyuge ||
قال سنجيا: «اهجم على أمير البانچالا، دْهْرِشْتَديومْنَ، المتوهّج كَنارِ الزمان، والمُرعِب لأعدائه كالموت نفسه؛ وهاجمني أنا أيضاً مع كيشافا (كريشنا). لقد تماديت في الصَّلَف؛ واليوم في ساحة القتال سأحطّم كبرياءك كلَّه.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames battlefield ethics through the lens of kṣatriya resolve: arrogance (darpa) invites correction, and true valor is measured not by bluster but by steadfastness under the inevitability of Time (kālānala) and Death (antaka).
A warrior issues a direct challenge: he calls upon the opponent to attack Dṛṣṭadyumna and also to confront him even in the presence of Keśava (Kṛṣṇa), declaring that the opponent’s growing insolence will be humbled in combat.