Shloka 66
शुभाड़दं नागयज्ञोपवीतं विश्वैर्गणै: शोभितं भूतसंघै: । एकी भूतं तपसां संनिधानं वयो&तिगै: सुष्ठतमिष्टवाग्भि:,उनकी भुजाओंमें सुन्दर अंगद (बाजूबंद) और गलेमें नागमय यज्ञोपवीत शोभा पाते हैं, वे अपने पार्षदस्वरूप सम्पूर्ण भूतसमुदायोंसे सुशोभित हैं, उन्हें एकमात्र अद्वितीय परमेश्वर समझना चाहिये, वे तपस्याकी निधि हैं और वृद्ध पुरुष प्रिय वचनोंद्वारा उनकी स्तुति करते हैं
śubhāṅgadaṃ nāgayajñopavītaṃ viśvair gaṇaiḥ śobhitaṃ bhūtasaṅghaiḥ | ekībhūtaṃ tapasāṃ sannidhānaṃ vayotigaiḥ suṣṭhutamiṣṭavāgbhiḥ ||
قال فياسا: إنّه مُزَيَّنٌ بأساورَ جميلةٍ على الذراعين، ويلبس الخيطَ المقدّس (yajñopavīta) على هيئةِ حيّة؛ ويشرقُ في وسطِ الجموع والكتائب من الكائنات التي تحفّ به. فاعرفوه ربًّا واحدًا لا ندَّ له—كنزَ الزهد وموضعَه المقيم—يمدحه الشيوخ من الحكماء بكلماتٍ منتقاةٍ مُرضية.
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse teaches reverent recognition of the Supreme as singular and unsurpassed, marked by ascetic power (tapas) and worthy of praise. Ethical emphasis lies in humility before spiritual greatness and in valuing disciplined austerity as a source of authority.
Vyāsa describes a deity-like figure—adorned with armlets and a serpent sacred thread—surrounded by hosts of attendants and multitudes of beings. The description functions as a stuti (eulogy), urging the listener to understand him as the unique Lord and the repository of austerities, praised by venerable elders.