Shloka 21
वायसाश्चापि चाक्रन्दन् दिक्षु सर्वासु भैरवम् । रुधिरं चापि वर्षन्तो विनेदुस्तोयदा दिवि,कौए सम्पूर्ण दिशाओंमें काँव-काँव करके भयानक कोलाहल मचाने लगे तथा मेघ रक्तकी वर्षा करते हुए आकाशमें गरजने लगे
vāyasāś cāpi cākrandan dikṣu sarvāsu bhairavam | rudhiraṃ cāpi varṣanto vinedus toyadā divi ||
قال سنجيا: «حتى الغربان أخذت تنعق نعيقًا مفزعًا في كل الجهات؛ وغيوم المطر، كأنها تمطر دمًا، كانت تزأر في السماء.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the epic idea that grave unrighteousness and mass violence disturb the moral and cosmic order; ominous signs in nature function as ethical warnings, urging reflection on the consequences of adharma.
Sañjaya reports terrifying portents: crows cry out in all directions and thunderclouds roar as if raining blood—an atmosphere of dread foreshadowing imminent calamity on the battlefield.