अवाकीर्यत स क्षिप्रं शरै: शतसहसत्रश: । इसी तरह अअश्वत्थामाके छोड़े हुए झुकी हुई गाँठवाले लाखों बाणोंसे भीमसेन भी तत्काल ढक गये ।। स च्छाद्यमान: समरे द्रौणिना रणशालिना
sañjaya uvāca |
avākīryata sa kṣipraṃ śaraiḥ śata-sahasraśaḥ |
sa cchādyamānaḥ samare drauṇinā raṇaśālinā ||
قال سانجيا: لقد غُمِر سريعًا، إذ أُفرِغت عليه مئات الألوف من السهام. وهكذا في ساحة القتال وجد بهيمسينا نفسه مغطّى بسهام أشوَتّھاما، ابن درونا، سيد الحرب، كأنما حُجِب لحظةً تحت عاصفةٍ لا ترحم من المقذوفات. ويُبرز المشهد زخم القتال الوحشي، حيث تُقاس البسالة لا بالقوة وحدها، بل بالقدرة على الصمود تحت ضغطٍ طاغٍ.
संजय उवाच
The verse highlights the harsh reality of dharma-yuddha as experienced on the ground: even the mighty can be temporarily overwhelmed by sheer force. Ethically, it points to the need for steadiness and resilience amid violence, and to the sobering fact that martial excellence can magnify destruction when driven by enmity.
Sañjaya narrates that Aśvatthāmā (Droṇa’s son) rapidly releases an immense volley of arrows, so dense that the targeted warrior—contextually Bhīmasena—is covered/hidden by them in the battle.