अथो रथान्तरं द्रौणि: समारुह्मु परंतप: । सात्यकिं वारयामास किरन् शरशतान् बहून्,फिर दूसरे रथपर आरूढ़ हो शत्रुतापन अश्व॒त्थामाने कई सौ बाणोंकी वर्षा करके सात्यकिको आगे बढ़नेसे रोक दिया
atho rathāntaraṃ drauṇiḥ samāruhya parantapaḥ | sātyakiṃ vārayāmāsa kiran śaraśatān bahūn ||
قال سنجيا: ثم إن أشفَتّامَا، ابنَ درونا ومُحْرِقَ الأعداء، ركب عربةً أخرى. وأمطر ساتياكي بمئات السهام فصدّ تقدّمه—مُظهِرًا أنه في زحمة الحرب القاسية يصبح التعويقُ التكتيكي ووابلُ النبال المتواصل الوسيلةَ العاجلة التي يسعى بها المحاربون إلى ضبط مآل الميدان، أخلاقيًّا واستراتيجيًّا.
संजय उवाच
The verse highlights a battlefield ethic where a warrior’s immediate duty is strategic restraint of the opponent through skill and force. It reflects how, within the kṣatriya framework, controlling an enemy’s movement is treated as legitimate martial conduct, even when achieved through overwhelming violence.
Aśvatthāmā mounts a different chariot and, by raining many hundreds of arrows, prevents Sātyaki from advancing further, effectively halting his momentum in the fight.