ततः स सात्यकी राजन् सवनिव महारथान् | विरथान् विमुखांश्वैव क्षणेनैवाकरोन्नूप,राजन्! तब सात्यकिने भी उन सभी महारथियोंको क्षणभरमें रथहीन एवं युद्धसे विमुख कर दिया
tataḥ sa sātyaki rājann sa-vanīva mahārathān | virathān vimukhāṁś caiva kṣaṇenaivākarod nṛpa ||
قال سنجيا: ثم إن ساتياكي، أيها الملك، في لحظة واحدة جعل أولئك الفرسان العظام على العربات كغابةٍ قُطِعت—سلبهم عرباتهم وصرفهم عن القتال. ويُبرز المشهد كيف يمكن للبأس أن يهدم فجأةً الكبرياء والزخم، مذكِّرًا بأن مجد الحرب هشٌّ أمام تيارات القدر والدارما (الواجب الحق).
संजय उवाच
Even the mightiest warriors can be undone in an instant; martial success is unstable, so a kṣatriya’s duty must be guided by dharma rather than pride in power.
Sañjaya reports that Sātyaki rapidly overwhelms a group of elite chariot-warriors, disabling their chariots and forcing them to turn back from combat.