Shloka 51
दुर्योधनस्तु विंशत्या कृप: शारद्वतस्त्रिभि: । कृतवर्माथ दशभि: कर्ण: पञ्चाशता शरै:,दुर्योधनने बीस, शरद्वानके पुत्र कृपाचार्यने तीन, कृतवर्माने दस, कर्णने पचास, दुःशासनने सौ तथा वृषसेनने सात पैने बाणोंद्वारा शीघ्र ही सब ओरसे सात्यकिको घायल कर दिया
sañjaya uvāca |
duryodhanas tu viṁśatyā kṛpaḥ śāradvatas tribhiḥ |
kṛtavarmātha daśabhiḥ karṇaḥ pañcāśatā śaraiḥ ||
قال سنجيا: أصاب دوريودھانا (ساتيَكي) بعشرين سهمًا؛ وأصابه كṛپا ابنُ شارَدڤت بثلاثة؛ وكṛتَڤرمن بعشرة؛ وكَرṇa بخمسين نصلًا. وهكذا، وقد هوجم من كل جانب على أيدي هؤلاء الأبطال المتقدّمين، جُرح ساتيَكي سريعًا—صورةٌ لضغط الحرب الذي لا يلين، حيث تُختبر الشجاعة تحت عدوانٍ منسّق لا في مبارزةٍ منفردة فحسب.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in war, coordinated force can overwhelm even a capable warrior; ethically, it underscores the Mahābhārata’s recurring tension between valor and the brutal, often collective nature of battlefield violence, prompting reflection on the costs of conflict and the erosion of restraint.
Sañjaya reports that leading Kaurava warriors—Duryodhana, Kṛpa, Kṛtavarman, and Karṇa—shoot specified numbers of arrows at a single opponent (contextually Sātyaki in this passage’s surrounding narrative), quickly wounding him through a multi-sided assault.