प्रववुश्च शिवा वाता: प्रशान्ता मृगपक्षिण: । वाहनानि च ह्ृष्टानि प्रशान्ते<स्त्रे सुदुर्जये,संजय कहते हैं-राजन! उस विधिसे उस दुःसह तेजके शान्त हो जानेपर सारी दिशाएँ और विदिशाएँ निर्मल हो गयीं। शीतल सुखद वायु चलने लगी। पशु-पक्षियोंका आर्तनाद बंद हो गया तथा उस दुर्जय अस्त्रके शान्त होनेपर सारे वाहन भी सुखी हो गये
sañjaya uvāca | pravavuś ca śivā vātāḥ praśāntā mṛgapakṣiṇaḥ | vāhanāni ca hṛṣṭāni praśānte 'stre sudurjaye ||
قال سنجيا: «أيها الملك، لما سُكِّن ذلك السلاح الذي لا يُطاق ولا يُقهَر، غدا الجوّ نفسه مبشّرًا بالخير. هبّت رياح لطيفة باردة؛ وسكتت صرخات الوحوش والطيور؛ وحتى الدوابّ والمركبات التي يركبها المحاربون هدأت واستراحت. وهكذا، بإخماد تلك القوة الأسترية المروّعة، عاد قدرٌ من السكينة إلى ما حول ساحة القتال.»
संजय उवाच
The verse highlights how the cessation of overwhelming violence restores auspiciousness and balance in nature—suggesting that destructive power (even when ‘invincible’) is ethically significant not only for humans but for the wider world, and that peace manifests as harmony in the environment.
Sañjaya reports to the king that a formidable astra has been neutralized. As it is pacified, ominous distress-signs subside: cool pleasant winds arise, animals and birds stop crying out, and the warriors’ mounts and vehicles become calm—marking a brief return of normalcy amid the war.