Shloka 14
तदनन्तर नर-नारायणस्वरूप अर्जुन और श्रीकृष्णने उस नारायणास्त्रकी शान्तिके लिये भीमसेनको और उनके सम्पूर्ण अस्त्र-शस्त्रोंको बलपूर्वक रथसे नीचे खींचा ।। 74] ॥ १७४ आकृष्यमाण: कौन्तेयो नदत्येव महारवम् | वर्धते चैव तदू घोरें द्रौणेरस्त्रं सुदुर्जयम्,खींचे जाते समय कुन्तीकुमार भीमसेन और भी जोर-जोरसे गर्जना करने लगे। इससे अश्वत्थामाका वह परम दुर्जय घोर अस्त्र और भी बढ़ने लगा
tadanantaraṃ nara-nārāyaṇasvarūpau arjunaḥ śrīkṛṣṇaś ca tasya nārāyaṇāstrasya śāntyai bhīmasenaṃ tasya sarvāṇi cāstra-śastrāṇi balāt rathād avākṛṣya | ākṛṣyamāṇaḥ kaunteyo nadatyeva mahāravam | vardhate caiva tadā ghoraṃ drauṇer astraṃ sudurjayam ||
قال سنجيا: «بعد ذلك، إنّ أرجونا وشرِي كريشنا—وقد تجلّيا في هيئة نارا ونارايانا وعزيمتهما—جذبا بهيماسينا قسرًا من العربة، مع جميع أسلحته، لتهدئة ناراياناسترا. وبينما كان ابن كونتي يُسحَب بعيدًا، أخذ يزأر بصوتٍ أعظم؛ وبذلك الصياح المتحدّي ازداد سلاحُ أشڤاتّھاما الرهيب، الذي يكاد لا يُقهَر، تضخّمًا في القوة.»
संजय उवाच
Educational Q&A
When facing a divine or rule-bound force, the ethical response is disciplined compliance rather than ego-driven resistance. Defiance and loud self-assertion can intensify danger, while restraint and following wise counsel are portrayed as the proper means to neutralize catastrophic violence.
To calm the Nārāyaṇāstra, Arjuna and Kṛṣṇa forcibly disarm and pull Bhīma down from the chariot. Bhīma roars in protest as he is dragged, and that very defiance causes Aśvatthāmā’s dreadful weapon to grow even more powerful.