वेगेनाविध्य चिक्षेप द्रोणपुत्ररथं प्रति । धनुष कट जानेपर बलवान भीमसेनने द्रोणपुत्रके रथपर एक भयंकर रथशक्ति बड़े वेगसे घुमाकर फेंकी ।। तामापतन्तीं सहसा महोल्काभां शितै: शरै:
sañjaya uvāca |
vegenāvidhya cikṣepa droṇaputrarathaṃ prati |
dhanuṣ-kaṭa-jānena parabalavān bhīmasenena droṇaputrasya rathopari ekā bhayaṅkarā rathaśaktir mahāvegena bhrāmayitvā kṣiptā ||
tām āpatantīṃ sahasā maholkābhāṃ śitaiḥ śaraiḥ ||
قال سانجيا: وبقوةٍ هائلة قذف بهيماسينا—وهو شديد البأس، بارعٌ في القوس—رمحَ العربة المروّع نحو عربة ابن درونا. كان يدور بسرعةٍ عظيمة ثم اندفع هابطًا كنيزكٍ متّقد؛ غير أنّه لُقِيَ في منتصف طيرانه بسهامٍ حادّة اعترضته. ويُبرز هذا المشهد قسوة الحرب الكئيبة: فالبراعة ليست للهوٍ بل للبقاء؛ وكل فعلٍ من العنف يستدعي على الفور ردًّا مضادًّا، وثِقَلُ الأخلاق في القتال قائمٌ على ضبط النفس والمهارة وتحمل المسؤولية وسط الخراب.
संजय उवाच
The verse highlights the harsh ethical reality of battlefield dharma: power must be governed by skill and responsibility. Even a terrifying weapon is answered by disciplined counteraction, suggesting that in war, restraint and mastery (not mere rage) are what keep one aligned with kṣatriya duty.
Sañjaya describes Bhīma hurling a fearsome chariot-spear at Aśvatthāman’s chariot. The missile, likened to a blazing meteor, is immediately confronted with sharp arrows, indicating an attempt to intercept or neutralize it mid-flight.