अवलप्लुत्य रथात् तूर्ण बाहुभ्यां समवारयत् | महाबली, अमर्षशील एवं अत्यन्त क्रोधमें भरे हुए यमराज-तुल्य सात्यकि जब सहसा कालस्वरूप धृष्टद्युम्नकी ओर बढ़े, तब भगवान् श्रीकृष्णकी आज्ञासे महाबली भीमसेनने तुरंत ही रथसे कूदकर उन्हें दोनों हाथोंसे रोक लिया
avalaplutya rathāt tūrṇaṃ bāhubhyāṃ samavārayat | mahābalī amarṣaśīla evaṃ atyanta-krodha-bhareṇa yamarāja-tulyaḥ sātyakiḥ yadā sahasā kālasvarūpaṃ dhṛṣṭadyumnam prati abhivavṛdhe, tadā bhagavataḥ śrīkṛṣṇasya ājñayā mahābalī bhīmasenaḥ tūrṇam eva rathāt kūditvā tau bāhubhyāṃ avārayat ||
قال سانجيا: قفز مسرعًا من عربته الحربية، فكبحه بذراعيه كلتيهما. ولمّا اندفع ساتياكي الجبّار—لا يطيق الإهانة، متأجّجًا بغضبٍ بالغ، كأنّه ياما نفسه—فجأةً نحو دريشتاديومنا الذي بدا كأنّه «كالَا» (الزمن) متجسّدًا، عندئذٍ وبأمرٍ من الرب شري كريشنا وثب بهيماسينا القويّ من عربته في الحال، وأمسك ساتياكي بكلتا يديه مانعًا إيّاه.
संजय उवाच
Even in a righteous war, uncontrolled anger is ethically dangerous; dharma is protected when strength is governed by discipline and when warriors heed wise, legitimate command—here, Kṛṣṇa’s directive to restrain an ally prevents rash escalation.
Sātyaki, inflamed with intense fury, rushes toward Dhṛṣṭadyumna; at Kṛṣṇa’s order, Bhīma jumps down from his chariot and physically holds Sātyaki back with both arms, stopping him from charging forward.