स्वधर्म नेच्छसे ज्ञातुं मिथ्यावचनमेव ते । भयार्दितानामस्माकं वाचा मर्माणि कृन्तसि
svadharma necchase jñātuṁ mithyāvacanam eva te | bhayārditānām asmākaṁ vācā marmāṇi kṛntasi ||
قال سَنجايا: «إنك لا تريد أن تفهم واجبك الذاتي (سفادهَرما)؛ بل لا تختار إلا القول الكاذب. وبكلماتك تطعن مواطننا الحيوية ونحن أصلاً قد أضنانا الخوف.»
संजय उवाच
The verse condemns abandoning svadharma and choosing untruthful speech; it highlights that words can become ethically harmful weapons, especially against those already weakened by fear.
Sañjaya rebukes an interlocutor for refusing to discern proper duty and for speaking falsely; he describes such speech as wounding the vulnerable ‘vital points’ of their side, already distressed by fear amid the war’s crisis.