Shloka 36
अथ संख्ये रथस्यैव शस्त्राणां च विसर्जनम् | प्रयाचतां च शत्रूणां गमनं शरणस्य च,'शत्रुओंको संताप देनेवाले द्रोण! युद्धभूमिमें रथ छोड़कर उतर जाना, अपने अस्त्र- शस्त्र रख देना, अभयकी याचना करना और शत्रुकी शरण लेना--ये इस महान् अस्त्रको शान्त करनेके उपाय हैं। जो रणभूमिमें इस अस्त्रके द्वारा अवध्य मनुष्योंको पीड़ा देता है, वह स्वयं भी सब प्रकारसे पीड़ित हो सकता है”
atha saṅkhye rathasyaiva śastrāṇāṃ ca visarjanam | prayācatāṃ ca śatrūṇāṃ gamanaṃ śaraṇasya ca ||
قال سنجيا: ثم في خِضَمِّ المعركة، إن ترك العربة والنزول عنها، وإلقاء السلاح، مع التقدّم إلى الأعداء لالتماس الأمان وطلب الحِمى في جوارهم—فهذه هي السُّبل لتهدئة ذلك السلاح الجليل. فإن من يعذّب في ساحة القتال، بمثل هذا السلاح، حتى من لا يجوز قتله، قد يُبتلى هو نفسه بأنواع البلاء كلّها.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in war, dharma sets limits: when a destructive weapon or situation becomes morally perilous, the proper remedy is restraint—abandoning the means of harm, seeking safety through supplication, and taking refuge—because tormenting those who should not be harmed invites severe repercussions upon oneself.
Sañjaya describes, in the context of battlefield events, the prescribed way to neutralize or pacify a formidable weapon or threat: dismounting/abandoning the chariot, laying down weapons, and approaching the enemy to ask for protection and refuge, while warning that misuse of such power can rebound upon the user.