Shloka 32
तं स्वयं प्रतिगृह्मयाथ भगवान् स वरं ददौ । वव्रे पिता मे परममस्त्रं नारायणं तत:,'पूर्वकालकी बात है, मेरे पिताने भगवान् नारायणको प्रणाम करके उन्हें विधिपूर्वक वेदस्वरूप उपहार समर्पित किया (वैदिक मन्त्रोंद्वारा उनकी स्तुति की)। भगवानने स्वयं उपस्थित होकर वह उपहार ग्रहण किया और पिताको वर दिया। मेरे पिताने वरके रूपमें उनसे सर्वोत्तम नारायणास्त्रकी याचना की
taṁ svayaṁ pratigṛhṇīyātha bhagavān sa varaṁ dadau | vavre pitā me paramam astraṁ nārāyaṇaṁ tataḥ ||
قال سنجيا: «ثم إن الربَّ المبارك ظهر بنفسه وتقبّل تلك القربان، ومنح نعمةً. فاختار أبي، لتلك النعمة، السلاح الأسمى—سلاح نارايانا.»
संजय उवाच
Educational Q&A
Extraordinary power (such as a divine astra) is portrayed as arising from devotion, proper offering, and a rightly granted boon—not merely from martial ambition. The verse implies an ethical linkage between spiritual merit and access to overwhelming force.
Sañjaya recounts an earlier event: his father honored Nārāyaṇa with an offering; Nārāyaṇa personally accepted it and offered a boon; Sañjaya’s father requested the supreme Nārāyaṇa-weapon (Nārāyaṇāstra).