Shloka 29
न हि जानाति बीभत्सुस्तदस्त्र॑ न जनार्दन: | न भीमसेनो न यमौ न च राजा युधिष्ठिर:,“आज मैं जिस अस्त्रका प्रयोग करूँगा, उसे न अर्जुन जानते हैं न श्रीकृष्ण, भीमसेन, नकुल-सहदेव और राजा युधिष्ठिरको भी उसका पता नहीं है। वह दुरात्मा धृष्टट्युम्न, शिखण्डी और सात्यकि भी उसके ज्ञानसे शून्य हैं। कुरुनन्दन! वह तो प्रयोग और उपसंहारसहित केवल मेरे ही पास है
na hi jānāti bībhatsus tad astram na janārdanaḥ | na bhīmaseno na yamau na ca rājā yudhiṣṭhiraḥ |
قال سانجيا: «السلاح (الأسترا) الذي سأستعمله اليوم لا يعرفه بيبهاتسو (أرجونا)، ولا يعرفه جاناردانا (كريشنا). ولا يعرفه بهيماسينا، ولا التوأمان ابنا مادري، ولا الملك يودهيشثيرا.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in the pressure of war, warriors may rely on exclusive, secret power and claim superiority through hidden knowledge. Ethically, it raises a dharmic tension: victory pursued by extraordinary means can intensify violence and shift the contest away from transparent, mutually understood rules of combat.
Sañjaya reports a boastful declaration that a particular astra is unknown even to the foremost Pāṇḍava heroes and to Kṛṣṇa. The speaker (implied by context beyond this pāda) asserts sole possession of the weapon’s knowledge, suggesting an imminent attempt to use a special, potentially decisive missile in the Drona Parva battle.