Shloka 20
तौ परस्परमासाद्य समीपे कुरुमाधवौ । हसमानीौ नृशार्दूलावभीतौ समसज्जताम्,यह देख सात्यकि बड़ी शीघ्रताके साथ पुनः दुर्योधनके सम्मुख आ गये। वे दोनों मनुष्योंमें सिंहके समान पराक्रमी थे। कुरुवंशी दुर्योधन और मधुवंशी सात्यकि एक-दूसरेको समीप पाकर निर्भय हो हँसते हुए युद्ध करने लगे
sañjaya uvāca | tau parasparam āsādya samīpe kurumādhavau | hasamānau nṛśārdūlāv abhītau samasajjatām ||
قال سنجيا: لما تلاقى الكورو والمادهافا—دوريودhana وساتياكي—وجهًا لوجه على مقربة، وهما أسدان بين الرجال، بلا خوف وبابتسامة، اشتبكا في القتال. ويؤكد المشهد شريعة المحارب: أن يلقى الندَّ نِدَّه مواجهةً، مُظهرًا الشجاعة والعزم، حتى في ظلمة العبء الأخلاقي لحربٍ يقتل فيها القريبُ قريبه.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in a morally tragic war, the epic highlights kṣatriya-dharma: meeting an opponent directly with steadiness and fearlessness. The warriors’ smiling composure signals inner resolve and the ideal of not yielding to fear, though the broader conflict remains ethically fraught.
Sātyaki swiftly comes again before Duryodhana; the two close in at short distance. Described as ‘tigers among men,’ they fearlessly smile and begin fighting each other.