Shloka 12
ततो<भूत् तुमुलं युद्ध भीमराधेययोस्तदा । तौ वृषाविव नर्दन्तौ विवृत्तनयनावुभौ,फिर तो भीमसेन और राधापुत्र कर्णमें घोर युद्ध होने लगा। दोनों ही एक-दूसरेकी ओर विकृत दृष्टिसे देखते हुए साँड्रोंके समान गर्जने लगे
tato 'bhūt tumulaṃ yuddhaṃ bhīmarādheyayos tadā | tau vṛṣāv iva nardantau vivṛttanayanāv ubhau ||
قال سانجيا: «عندئذٍ اشتعل قتالٌ عاصف بين بهيمة ورادهيَة (كَرْنَة). وكانا كلاهما بعينين قد التوتا من الغضب، شاخصتين أحدهما إلى الآخر، يزمجران كثورين متقابلين.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how unchecked anger and rivalry intensify conflict: even mighty warriors, bound to the battlefield’s code, can be driven by fury into escalating violence—inviting reflection on self-mastery within dharma.
A fierce duel begins between Bhima and Karna. Their bull-like roaring and contorted, hostile gazes depict the moment the encounter turns into a loud, violent clash.