द्रुपदं च विराटं च प्रेषयामास मृत्यवे । तत्पश्चात् शत्रुमर्दन आचार्य द्रोणने दो पानीदार भल्लोंसे मारकर राजा ट्रुपद और विराटको यमराजके पास भेज दिया
drupadaṃ ca virāṭaṃ ca preṣayāmāsa mṛtyave | tatpaścāt śatrumardana ācārya droṇaḥ pāṇidāra-bhallaiḥ mārayan rājānaṃ drupadaṃ virāṭaṃ ca yamarājasya samīpaṃ preṣayāmāsa |
قال سنجيا: ثم إنّ المعلّم درونا، قاهرَ الأعداء، صرع الملك دروبادا والملك فيرَاطا بسهميْن حادّيْن من نوع «بهلّا»، وأرسلهما إلى الموت—إلى حضرة يَمَراجا. وتُبرز هذه الحادثة الكلفةَ الأخلاقية المروّعة للحرب، حيث يسقط حتى الملوك الموقَّرون حين تطغى سَورةُ القتال على كبح النفس.
संजय उवाच
The verse highlights the grim ethical weight of war: even renowned kings and elders can be cut down when conflict escalates, reminding the listener that victory in battle often carries irreversible human and moral loss.
Sañjaya reports that Droṇa, described as a destroyer of foes, strikes down Drupada and Virāṭa with sharp barbed arrows, effectively sending them to death (to Yama’s realm).