भीकम (2 अमान त्रयशीर्त्याधिकशततमोब< ध्याय: धृतराष्ट्रका पश्चात्ताप, संजयका उत्तर एवं राजा युधिष्ठिरका शोक और भगवान् श्रीकृष्ण तथा महर्षि व्यासद्वारा उसका निवारण धृतराष्ट उवाच कर्णदुर्योधनादीनां शकुने: सौबलस्य च । अपनीतं महत् तात तव चैव विशेषत:ः
dhṛtarāṣṭra uvāca | karṇa-duryodhanādīnāṃ śakuneḥ saubalasya ca | āpannam (vā: ānītaṃ) mahat tāta tava caiva viśeṣataḥ ||
قال دِهرتَراشْترا: «يا بُنيّ العزيز، لقد نزلت نازلة عظيمة بكَرْṇa ودُريودَهَنَة وسائرهم—وبشَكوني ابن سوبالا أيضًا—وبالأخص عليك أنت كذلك».
धृतराष्ट उवाच
The verse frames the war’s outcome as a ‘great calamity’ affecting not only the principal wrongdoers but also their supporters, highlighting the ethical idea that adharma-driven choices bring widespread suffering and shared consequences.
Dhṛtarāṣṭra, hearing the unfolding devastation, addresses Sañjaya with grief and anxiety, naming key Kaurava figures (Karna, Duryodhana, Śakuni) and indicating that a severe misfortune has overtaken them—and that Sañjaya too is especially affected.