Shloka 47
इसी उद्देश्यसे मैंने युद्धमें कर्णका सामना करनेके लिये उस राक्षसको भेजा था। उसके सिवा दूसरा कोई रात्रिके समय समरांगणमें कर्णको पीड़ित नहीं कर सकता था ।। संजय उवाच इति सात्यकये प्राह तदा देवकिनन्दन: । धनंजयतहिते युक्तस्तत्प्रिये सततं रत:,संजय कहते हैं--महाराज! इस प्रकार अर्जुनके हितमें संलग्न और उनके प्रिय साधनमें निरन्तर तत्पर रहनेवाले भगवान् देवकीनन्दनने उस समय सात्यकिसे यह बात कही थी
sañjaya uvāca | iti sātyakaye prāha tadā devakīnandanaḥ | dhanañjayārthahite yuktaḥ tatpriye satataṃ rataḥ ||
ولهذا الغرض بعينه أرسلتُ ذلك الراكشسا إلى الحرب ليلاقي كارنا. فليس غيره من يستطيع أن يُؤلم كارنا في ساحة القتال ليلًا. وقال سنجيا: «يا مولاي الملك! هكذا، في ذلك الحين، تكلّم كيشافا، ابن ديفكي (كريشنا)—الملازم دائمًا لمصلحة دهننْجَيا، المواظب على ما هو محبوبٌ لأرجونا—بهذه الكلمات إلى ساتيَكي.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfast loyalty and purposeful counsel: Kṛṣṇa consistently acts for Arjuna’s welfare and supports righteous strategy in the midst of war, emphasizing duty toward one’s ally and the ethical responsibility to protect those under one’s care.
Sañjaya reports to the king that Kṛṣṇa (Devakī’s son), intent on Arjuna’s benefit and always devoted to what Arjuna values, addressed Sātyaki—framing the preceding instruction or plan as spoken directly by Kṛṣṇa to Sātyaki.