Shloka 1
नील ()) आ+_अस+- दयशीत्याधिकशततमो<् ध्याय: कर्णने अर्जुनपर शक्ति क्यों नहीं छोड़ी, इसके उत्तरमें संजयका धृतराष्ट्रसे और श्रीकृष्णका सात्यकिसे रहस्ययुक्त कथन धृतराष्ट्र रवाच एकवीरवधे मोघा शक्ति: सूतात्मजे यदा । कस्मात् सर्वान् समुत्सृज्य स तां पार्थे न मुक्तवान्,धृतराष्ट्रने पूछा--संजय! कर्णके पास जो शक्ति थी, वह यदि एक ही वीरका वध करके निष्फल हो जानेवाली थी तो उसने सबको छोड़कर अर्जुनपर ही उसका प्रहार क्यों नहीं किया?
dhṛtarāṣṭra uvāca | ekavīra-vadhe moghā śaktiḥ sūtātmaje yadā | kasmāt sarvān samutsṛjya sa tāṃ pārthe na muktavān ||
قال دِهْرِتَراشْتْرَ: «يا سانجيا، إن كان السلاح الإلهي الذي كان لدى كارنا، ابن السائق، مقدَّرًا أن يبطل بعد قتل بطلٍ واحد، فلماذا ترك الجميع ولم يقذفه على بارثا (أرجونا)؟»
श्रीवायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the ethical and strategic tension around limited-use power: a weapon that guarantees one decisive kill forces a choice shaped by duty, rivalry, and perceived destiny. It also reflects how attachment and fear can drive a ruler’s questioning, seeking rational causes behind outcomes that may be governed by larger moral and fated constraints.
Dhṛtarāṣṭra asks Sañjaya why Karṇa did not reserve and hurl his one-time, decisive Śakti against Arjuna. The question sets up an explanation about battlefield decisions and the circumstances that led Karṇa to use (or withhold) the weapon against a particular opponent.