स विनद्य महानादमभीषून् संनियम्य च । ननर्त हर्षसंवीतो वातोद्धूत इव ट्रुम:,वे बड़े जोरसे गर्जना करके घोड़ोंकी रास रोककर हवाके हिलाये हुए वृक्षके समान हर्षसे झूमकर नाचने लगे
sa vinadya mahānādam abhīṣūn saṃniyamya ca | nanarta harṣa-saṃvīto vāto-ddhūta iva drumaḥ ||
قال سنجيا: بعدما أطلق زئيرًا عظيمًا، ثم شدَّ أعِنَّة الخيل وكبحها، أخذ يرقص وقد غمرته نشوةٌ طاغية—كشجرةٍ تهزّها الريح.
संजय उवाच
The verse highlights how intense joy and excitement in war can seize a person’s body and mind; it implicitly contrasts momentary exhilaration with the need for inner restraint (saṃyama), especially amid ethically fraught violence.
A warrior (referred to as ‘he’) roars loudly, checks the horses by pulling the reins, and then—thrilled with success—dances and sways with joy, compared to a wind-tossed tree.