स निर्भिन्नो विविधैरस्त्रपूगै- दिव्यैनगिर्मानिषै राक्षसैश्व । नदन् नादान् विविधान् भैरवांश्व प्राणानिष्टांस्त्याजित: शक्रशक्त्या
sa nirbhinno vividhair astrapūgair divyair nāgair mānuṣair rākṣasaiś ca | nadan nādān vividhān bhairavāṁś ca prāṇān iṣṭāṁs tyājitaḥ śakraśaktyā ||
قال سنجيا: لقد ثُقِبَ ومُزِّقَ بوابلٍ من أسلحةٍ شتّى—سماوية، وناجية المنشأ، وبشرية، وراكشسية—فأطلق زئيراتٍ وصيحاتٍ مرعبةً على أنحاءٍ مختلفة؛ ثم لما صُرِعَ برمح إندرا (الشَّكتي) ترك الحياة التي كان يَعُزُّها.
संजय उवाच
The verse highlights the ethical gravity of war: even amid extraordinary prowess and supernatural weaponry, life is fragile and ultimately surrendered. It invites reflection on the cost of violence and the inevitability of death in righteous or unrighteous conflict.
Sañjaya describes a warrior being torn by volleys of diverse missiles—divine, nāga, human, and rākṣasa—and, after emitting dreadful roars, being slain (or forced to give up life) by Śakra’s spear (Indra’s śakti).