Shloka 57
सातां मायां भस्म कृत्वा ज्वलन्ती भित्त्वा गाढं हृदयं राक्षसस्य । ऊर्ध्व ययौ दीप्यमाना निशायां नक्षत्राणामन्तराण्याविवेश,वह प्रज्वलित शक्ति राक्षस घटोत्कचकी उस मायाको भस्म करके उसके वक्ष:स्थलको गहराईतक चीरकर रात्रिके समय प्रकाशित होती हुई ऊपरको चली गयी और नक्षत्रोंमें जाकर विलीन हो गयी
saṭāṁ māyāṁ bhasma kṛtvā jvalantī bhittvā gāḍhaṁ hṛdayaṁ rākṣasasya | ūrdhvaṁ yayau dīpyamānā niśāyāṁ nakṣatrāṇām antarāṇy āviveśa ||
قال سانجيا: إن الشَّكتي المتأججة أحرقت وَهْمَ الراكشسا حتى صار رمادًا؛ ثم نفذت عميقًا في قلبه. وبعد ذلك ارتفعت إلى العُلا، متلألئةً في ظلمة الليل، ثم تلاشت بين الفُسَح الواقعة بين النجوم.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the limits of māyā (magical deception) in the face of decisive karmic and martial outcomes: in war, power and illusion can be abruptly nullified, and actions culminate in irreversible consequences.
Sañjaya describes a blazing spear (śakti) that burns away the rākṣasa’s illusion, pierces deep into his heart, then rises into the night sky and disappears among the stars—signaling the rākṣasa’s fatal defeat (identified in the accompanying gloss as Ghaṭotkaca).