Shloka 45
ततो भीता: समुदैक्षन्त कर्ण राजन सर्वे सैन्धवा बाह्निकाश्न । असम्मोहं पूजयन्तो<स्य संख्ये सम्पश्यन्तो विजयं राक्षसस्य,राजन्! तब सिन्ध और बाह्लीकदेशके योद्धा युद्धस्थलमें राक्षणषकी विजय देखकर भी कर्णके मोहित न होनेकी भूरि-भूरि प्रशंसा करते हुए उसकी ओर भयभीत होकर देखने लगे
tato bhītāḥ samudaikṣanta karṇa rājan sarve saindhavā bāhnikāś ca | asammohaṃ pūjayanto 'sya saṅkhye sampaśyanto vijayaṃ rākṣasasya, rājan ||
قال سانجيا: ثمّ، يا مولاي الملك، إنّ جميع محاربي السِّندهو والباهليكا، وقد أصابتهم الرهبة، نظروا نحو كارنا. ومع أنهم كانوا يشهدون غلبة الرّاكشسا في ساحة القتال، فإنهم ظلّوا يثنون على كارنا مرارًا لعدم وقوعه في الوهم—مُكرمين ثبات ذهنه وسط صدمة الحرب.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ideal of asammoha—remaining undeluded and mentally steady amid battlefield shocks. Even when circumstances appear unfavorable (a rākṣasa gaining victory), true leadership is marked by composure rather than panic.
After seeing a rākṣasa prevail in the fight, the Sindhu and Bāhlīka warriors become fearful and turn their gaze toward Karṇa. They praise him for not losing clarity or nerve in the midst of battle.