Shloka 17
अतीव तच्चित्रमतुल्यरूपं बभूव युद्ध रविभीमसून्वो: । समाकुलं शस्त्रनिपातघोरं दिवीव राद्यंशुमतो: प्रमत्तम्,सूर्यपुत्र कर्ण और भीमकुमार घटोत्कचका वह अत्यन्त विचित्र एवं घमासान युद्ध आकाशमें राहु और सूर्यके उन्मत्त संग्राम-सा प्रतीत होता था। उसकी कहीं तुलना नहीं थी। शस्त्रोंके प्रहारसे वह बड़ा भयंकर जान पड़ता था
sañjaya uvāca |
atīva tac citram atulyarūpaṃ babhūva yuddhaṃ ravibhīmasūnvoḥ |
samākulaṃ śastranipātaghoraṃ divīva rāhvaṃśumatoḥ pramattam ||
قال سنجيا: إنّ القتال بين كارنا، ابن الشمس، وغاطوتكاتشا، ابن بهيما، غدا بالغ الغرابة، لا نظير لهيئته. كان مضطربًا هائجًا، مروّعًا بما تهوي به الأسلحة من صدماتٍ مدوّية؛ حتى ليبدو كالمعركة المسعورة في السماء بين راهو والشمس المتألّقة—لا مثيل لها في شدّتها.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse does not offer a direct moral injunction; it heightens the ethical gravity of war by portraying combat as a chaotic, overpowering force. By likening the clash to Rāhu seizing the Sun, it suggests that in unchecked violence even the ‘radiant’ can be obscured—an implicit warning about how battle can eclipse clarity, restraint, and dharmic discernment.
Sañjaya describes the fierce duel between Karṇa (son of the Sun) and Ghaṭotkaca (Bhīma’s son). The fighting is depicted as uniquely strange and terrifying, with weapons raining down in confusion, resembling a frenzied celestial struggle between Rāhu and the Sun.