Shloka 7
आत्तायुथ: सुसंक़्रुद्धों युयुधानो महारथ: । नकुल: सहदेवश्न चिच्छिदुर्निशितै: शरै:,अलायुधके सैनिक राक्षस देखनेमें बड़े भयंकर और शूरवीर थे। वे हाथमें धनुष लेकर बड़े वेगसे आक्रमण करते थे। परंतु अस्त्र-शस्त्रोंसे सुसज्जित हो अत्यन्त क्रोधमें भरे हुए महारथी युयुधान, नकुल और सहदेवने उन सबको अपने पैने बाणोंसे काट डाला
sañjaya uvāca | āttāyudhaḥ susaṅkruddho yuyudhāno mahārathaḥ | nakulaḥ sahadevaś ca cicchidur niśitaiḥ śaraiḥ ||
قال سنجيا: «مسلّحًا ومتّقدًا بالغضب، قطع المها-راثي يويوذانا، ومعه ناكولا وسهاديفا، أولئك القوم بسهامٍ حادّة كالموس. ويُبرز المشهد اندفاع الحرب الذي لا يلين: فعندما يندفع أعداءٌ مُروِّعون حاملون السلاح، يردّ أبطال الباندافا بقوّةٍ قتاليةٍ منضبطة، محوّلين السخط والمهارة إلى فعلٍ حاسم تحت الثقل الأخلاقي للحرب.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the Kṣatriya ethos in wartime: when confronted by armed and fearsome attackers, trained warriors respond with decisive, skillful force. Ethically, it reflects the grim necessity of action within battle, where courage and competence are demanded even as violence carries moral weight.
Sañjaya reports that Yuyudhāna (Sātyaki), along with Nakula and Sahadeva, in great anger and fully armed, strike down the opposing fighters using sharp arrows, halting their assault.