Śiva’s Battlefield Manifestation and Vyāsa’s Śatarudrīya Exposition (शिवप्रादुर्भावः शतरुद्रीयव्याख्यानम्)
चिच्छेद धनुषस्तूर्ण ज्यां शरेण शितेन ह । महाराज! उधर धृष्टद्युम्नने तीन बाणोंसे द्रोणाचार्यको बींधकर तुरंत ही तीखे बाणसे उनके धनुषकी प्रत्यंचा काट डाली
ciccheda dhanuṣas tūrṇaṁ jyāṁ śareṇa śitena ha | mahārāja, udhar dhṛṣṭadyumnena trīn bāṇaiḥ droṇācāryaṁ vidhya tatkṣaṇam eva tīvreṇa śareṇa tasya dhanuṣo jyā cicchide ||
قال سانجيا: أيها الملك! هناك أصاب دْرِشْتَديومنَ دْرونَآتشاريا بثلاثة سهام، ثم في اللحظة نفسها قطع بسهمٍ حادٍّ وترَ قوسه. وفي توتر الحرب الأخلاقي يدلّ هذا الفعل على استعجالٍ تكتيكي—لنزع سلاح معلّمٍ محاربٍ رهيب كي يُكفَّ مزيدٌ من القتل—غير أنه يبرز أيضًا ضرورة العنف المأساوية حين يُنازَع الدَّرما في ساحة القتال.
संजय उवाच
The verse highlights the battlefield ethic of restraining a dangerous opponent by disarming rather than merely trading blows. It reflects the grim dharmic complexity of Kurukṣetra: decisive action is taken to prevent greater harm, even when directed against a revered teacher-warrior.
Sañjaya reports that Dṛṣṭadyumna first wounds Droṇa with three arrows and then immediately cuts Droṇa’s bowstring with a sharp arrow, temporarily disabling Droṇa’s ability to shoot.