Shloka 45
द्रौणिप्रतिज्ञा–नारायणास्त्रवर्णनम्
Drauṇi’s Vow and the Description of the Nārāyaṇāstra
आप्लुत: स ततो यान॑ सुतसोमस्य भास्वरम् | धनुर्गह्ा महाराज विव्याध तनयं तव,महाराज! तब प्रतिविन्ध्य उछलकर सुतसोमके तेजस्वी रथपर जा बैठा और हाथमें धनुष लेकर आपके पुत्रको घायल करने लगा
āplutaḥ sa tato yānaṃ sutasomasya bhāsvaram | dhanur gṛhya mahārāja vivyādha tanayaṃ tava ||
قال سانجايا: ثم قفز براتيفينديا إلى عربة سوتاسوما المتلألئة. وأخذ القوس بيده، يا أيها الملك، وشرع يجرح ابنك—مُظهِرًا كيف تُطارَد الشجاعةُ والميزةُ التكتيكية تحت ضغط المعركة، ولو كان ذلك على حساب روابط القرابة وكوابح الرحمة المألوفة.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the battlefield ethic where swift initiative and martial duty (kṣatriya-dharma) dominate; personal ties and ordinary compassion are subordinated to the immediate demands of combat, raising the moral tension between duty and humane restraint.
Prativindhya leaps onto Sutasoma’s brilliant chariot, takes up a bow, and proceeds to strike/wound Dhṛtarāṣṭra’s son, as Sañjaya reports the unfolding combat to the king.