Saṃśaptakas in Candrārdha-vyūha; Arjuna’s Devadatta and the Traigarta Rout
Chapter 17
स नो दिष्टयास्त्रसम्पन्नश्नक्षु्िषयमागत: । कर्तार: सम वयं कर्म यच्चिकीर्षाम हृदूगतम्,“अब हमारे सौभाग्यसे अर्जुन स्वयं ही अस्त्र-शस्त्र धारण करके आँखोंके सामने आ गये हैं। इस दशामें हम मन-ही-मन जो कुछ करना चाहते थे, वह प्रतिशोधात्मक कार्य अवश्य करेंगे
sa no diṣṭyāstrasampannaḥ sākṣu-viṣayam āgataḥ | kartāraḥ sma vayaṁ karma yac cikīrṣāma hṛdūgatam ||
«والآن، بحسن طالعنا، قد أقبل أرجونا—مكتمل السلاح—حتى صار أمام أعيننا. فسنُنجز حقًّا الفعل الذي عزمنا عليه في سرائرنا منذ زمن.»
संजय उवाच
The verse highlights how inner intention (hṛdūgatam) becomes decisive action when circumstances present an opening; ethically, it also signals the dangerous ease with which a desire for retaliation can be framed as a ‘necessary deed’ in war.
Sañjaya reports that Arjuna has come into direct view, fully armed; the opposing side takes this as a timely opportunity to execute the action they had been planning internally—implying an imminent, targeted engagement against Arjuna.