Shloka 4
भीमसेन-धृष्टद्युम्नयोर्वाक्यं
Bhīmasena and Dhṛṣṭadyumna’s Speeches on Kṣātra-Dharma
तावन्योन्यं महाराज तततक्षाते शरैर्भुशम् । क्रोधसंरक्तनयनौ क्रोधाद् विस्फार्य कार्मुके,महाराज! उन दोनोंके नेत्र क्रोधसे लाल हो रहे थे। वे दोनों ही रोषसे अपने-अपने धनुष खींचकर बाणोंकी वर्षासे एक-दूसरेको अत्यन्त घायल कर रहे थे
tāv anyonyaṃ mahārāja tatatakṣāte śarair bhuśam | krodha-saṃrakta-nayanau krodhād visphārya kārmuke ||
قال سنجيا: أيها الملك، لقد أخذ الاثنان يطعن أحدهما الآخر بعنف بوابل من السهام. احمرّت أعينهما من الغضب؛ وبسَوقِ السخط شدّا قسيَّهما إلى أقصاها وأوقع كلٌّ منهما بالآخر جراحاً بليغة.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral danger of krodha (wrath): when anger governs action, even heroic prowess becomes a cycle of reciprocal harm. It implicitly warns that ethical restraint is crucial, especially in war where emotions can eclipse discernment.
Sanjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that two warriors are locked in a fierce exchange, drawing their bows to the full and showering arrows, each grievously wounding the other as their eyes blaze red with anger.