Nārāyaṇāstra-utpātaḥ — Aśvatthāman’s Rallying Roar after Droṇa’s Fall (द्रोणपर्व, अध्याय १६७)
तत: शरशतेनाजोौ धर्मपुत्रमवाकिरत् | कवचं चास्य संक्रुद्धः शरैस्तीक्ष्णरदारयत्,तब युद्धस्थलमें कृतवर्माने सैकड़ों बाणोंसे धर्मपुत्र युधिष्ठिरको ढक दिया और अत्यन्त कुपित होकर उसने उनके कवचको भी तीखे बाणोंसे विदीर्ण कर डाला
tataḥ śaraśatenājau dharmaputram avākirat | kavacaṃ cāsya saṃkruddhaḥ śarais tīkṣṇair adārayat ||
قال سانجيا: ثم في خضمّ المعركة أمطر كريتافَرمانُ دهرمابوترا يودهيشثيرا بمئة سهم حتى غطّاه بها. وقد استبدّ به الغضب فمزّق كذلك درع يودهيشثيرا بسهامٍ حادّة.
संजय उवाच
The verse highlights how anger (krodha) can drive even disciplined warriors into relentless violence, contrasting Yudhiṣṭhira’s dharmic identity with the battlefield reality where ethical ideals are tested under pressure.
Sañjaya reports that Kṛtavarman, in the thick of combat, overwhelms Yudhiṣṭhira with a hundred arrows and, in fury, pierces and tears his armor with sharp shafts.