Shloka 7
Adhyāya 16: Saṃśaptaka-vrata and the Diversion of Arjuna (द्रोणपर्व, अध्याय १६)
नाकुलिस्तु शतानीको वृषसेनं समभ्ययात् | विव्याध चैनं दशभिनरिचैर्मर्म भेदिभि:,इसी समय नकुलके पुत्र शतानीकने वृषसेनपर आक्रमण किया और दस मर्मभेदी नाराचोंद्वारा उसे बींध डाला
nākulis tu śatānīko vṛṣasenaṃ samabhyayāt | vivyādha cainaṃ daśabhir nārācair marma-bhedibhiḥ ||
قال سنجيا: ثم اندفع شَتَانِيكَة، ابن ناكولا، مباشرةً نحو فْرِشَسِينا، وطعنه بعشر سهامٍ من نوع «ناراجا» أصابت المواضع القاتلة. يُبرز المشهد عنفَ ساحة القتال الذي لا يلين، تقوده المهارة وتدفع إليه السلالة والواجب (الدهرما)، في مواجهةٍ مباشرةٍ مهلكة.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the battlefield ethic of kṣatriya-dharma: warriors act decisively according to their role and allegiance, even when the action is harsh. It also reflects how martial skill (targeting marmas) becomes morally framed as duty within war.
Sañjaya reports that Śatānīka, Nakula’s son, rushes at Vṛṣasena and wounds him by shooting ten nārāca arrows that strike vital points.